Το καλοκαίρι στην Ελλάδα έχει μια ιδιαίτερη μαγεία.
Οι πρώτες βουτιές, το καρπούζι που κόβεται στο μπαλκόνι, οι μυρωδιές από τις ψησταριές και τα παραθαλάσσια ταβερνάκια, οι αυθόρμητες συναντήσεις με φίλους για ένα καφέ ή παγωτό.
Κι όμως, πολλές φορές, όλα αυτά επισκιάζονται από την σκέψη μήπως πρέπει να χάσουμε μερικά κιλά για να βγούμε στην παραλία, μήπως για να φορέσουμε τα καλοκαιρινά μας ρούχα πρέπει να κάνουμε πρώτα δίαιτα και άλλες αντίστοιχες σκέψεις.
Ως Διατροφολόγος με ειδίκευση στις Διατροφικές Διαταραχές και την Παχυσαρκία, αλλά και ως άνθρωπος που μεγαλώνει και εργάζεται σε επαρχία και μάλιστα σε κλειστή κοινωνία, έχω συζητήσει άπειρες φορές με γυναίκες και άντρες όλων των ηλικιών που κουβαλούν αυτό το “πρέπει”. Αυτό το βάρος — κυριολεκτικά και μεταφορικά — ότι το σώμα τους πρέπει να είναι διαφορετικό για να «αξίζει» το καλοκαίρι.
Ήρθε η ώρα να ακούσουμε και να αναγνωρίσουμε αυτή τη σκέψη και τις αμφιβολίες που φέρνει. Παρακάτω εξηγούμε πώς φέτος το καλοκαίρι αντί με ενοχές, μπορούμε να τρώμε με ενσυνειδητότητα.
Τι σημαίνει «τρώμε με ενσυνειδητότητα»;
Η ενσυνειδητότητα στη διατροφή δεν είναι άλλη μια δίαιτα. Δεν έχει λίστα με «απαγορευμένα» τρόφιμα. Είναι μια στάση ζωής. Είναι η πρόθεση να φροντίζουμε το σώμα μας χωρίς να το κρίνουμε.
Είναι το να καθόμαστε (με ίσια πλάτη) να φάμε, χωρίς περισπασμούς πχ τηλεόραση ή κινητό, να μυρίζουμε το φαγητό μας, να παρατηρούμε την όψη και την υφή του. Αντί να στεκόμαστε όρθιοι, για παράδειγμα στον πάγκο της κουζίνας ή μπροστά στο ψυγείο και να τρώμε βιαστικά, να καθόμαστε και να τρώμε γιατί αναγνωρίσαμε ότι πραγματικά πεινάμε.
Σας προτρέπω την επόμενη φορά που θα θελήσετε να φάτε, να πάρετε μερικά δευτερόλεπτα για να αναρωτηθείτε αν πραγματικά πεινάτε ή αν επιλέγετε το φαγητό για συναισθηματικούς λόγους, όπως βαρεμάρα, εκνευρισμό, μοναξιά, θλίψη.
Τι τρώμε τελικά το καλοκαίρι;
Το καλοκαίρι μας προσφέρει απλόχερα όλα τα καλά.
Δροσερά φρούτα, φρέσκα λαχανικά, μυρωδικά από τον κήπο, ψάρια, όπως εδώ στην περιοχή μας από τον Κορινθιακό. Ας επιστρέψουμε σε αυτήν την απλότητα.
Δε χρειάζεται να μετράμε θερμίδες στο πιάτο μας.
Δε χρειάζεται να στερηθούμε το παγωτό με το παιδί μας το απόγευμα.
Δε χρειάζεται να τιμωρούμε το σώμα μας επειδή δεν είναι όπως ήταν «πριν 10 χρόνια».
Δε χρειάζεται να πούμε όχι σε έξοδο για φαγητό με φίλους, γιατί φοβόμαστε ότι θα χάσουμε τον έλεγχο.
Δε χρειάζεται να ανέβουμε στη ζυγαριά μετά από τη βάφτιση/ γάμο που φάγαμε κι εμείς απ’ τα γλυκά, για να μας “τσεκάρουμε”.
Δε χρειάζεται να μας τιμωρήσουμε με περπάτημα με μπουφάν μες στη ζέστη για να « κάψουμε» το λίπος που βάλαμε.
Αυτό που χρειάζεται είναι να χτίσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης με το φαγητό και με τον εαυτό μας.
Ακόμα και να επιλέξουμε κάτι πιο λιπαρό σε ένα γεύμα ή σε μία ολόκληρη μέρα, δε σημαίνει ότι κάναμε κάτι κακό. Ούτε ότι καταστρέψαμε όλη την προσπάθειά μας να μας φροντίζουμε και να θέλουμε την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.
Μπορούμε να κρατάμε μια ισορροπία, αρκεί να θυμόμαστε να επαναφέρουμε τις καλές μας συνήθειες όσο το δυνατόν συντομότερα. Σας συμβουλεύω την επόμενη φορά που θα νιώσετε ότι παραφάγατε, να το αποδεχτείτε και να συνεχίσετε την ημέρα σας σα να μην άλλαξε κάτι.
Είτε πεινάτε είτε όχι μετά από ένα τέτοιο επεισόδιο, να καταναλώσετε έστω ένα μικρό σνακ πχ φρούτα με ξηρούς καρπούς μετά από 3 ώρες. Ένα τέτοιο σνακ αρκεί για να σας επαναφέρει σε ισορροπία και να ηρεμήσει τον οργανισμό και ίσως και τη σκέψη σας.
Το σώμα μας δεν είναι το πρόβλημα
Πολλοί νομίζουν ότι όταν θα αδυνατίσουν, τότε θα αρχίσουν να αγαπούν το σώμα τους.
Πολλές φορές στο γραφείο υπάρχει κόσμος που μου ζητάει να του ετοιμάσω μία δίαιτα στερητική, γιατί μισούν το σώμα τους. Μου ζητούν να τους κάνω να πεινάσουν. Και όταν τους ρωτάω για πόσο καιρό μπορούν να υπομένουν στέρηση, μου απαντούν ότι μόνο αφού αδυνατίσουν θα αρχίσουν να τους φροντίζουν και να τους προσέχουν.
Όμως η αγάπη για το σώμα δεν είναι το αποτέλεσμα της δίαιτας — είναι η αρχή της αλλαγής. Η αυτοφροντίδα δεν έχει μέγεθος. Δεν εξαρτάται από το αν φοράς small ή XL.
Το σώμα μας κουβαλάει την ιστορία μας, τη δύναμή μας, τις μνήμες μας. Ας το φροντίσουμε όχι επειδή πρέπει να το αλλάξουμε, αλλά επειδή το αξίζουμε.
Τι να θυμόμαστε
Δεν υπάρχει το «τέλειο σώμα για το καλοκαίρι». Υπάρχει μόνο το δικό σου σώμα και του αξίζει αγάπη και αυτοφροντίδα.
Το φαγητό δεν είναι εχθρός. Είναι μέσο φροντίδας, κοινωνικότητας και απόλαυσης.
Το καλοκαίρι είναι εδώ για να το ζήσουμε, όχι για να μας περιορίσει.
Αν νιώθετε ότι έχετε κουραστεί με δίαιτες, με σκέψεις ενοχής γύρω από το φαγητό, ή με έναν καθρέφτη που δεν σας αφήνει να δείτε ποιος/ποια είστε πραγματικά, είμαι εδώ. Μαζί μπορούμε να δουλέψουμε μια νέα προσέγγιση, πιο ανθρώπινη, πιο βιώσιμη και πιο ελεύθερη.
Το Διαιτολογικό γραφείο μου βρίσκεται στο κέντρο της Ακράτας Αχαίας. Είναι ανοιχτό για εσάς που θέλετε να βάλετε τέλος στην τοξική σχέση με το φαγητό. Nα ξεκινήσετε μια καινούργια αρχή, από αυτό το καλοκαίρι.
Με φροντίδα, Ράλλη Παναγιώτα | Διατροφολόγος – Ειδίκευση στις Διατροφικές Διαταραχές
